هپاتيت B هپاتيت B يك مشكل مهم بهداشتى در سراسر دنياست . سير بيمارى از يك عفونت حاد تا يك بيمارى مزمن متفاوت مىباشد . معمولا موارد حاد عفونت با هپاتيت B سير خود محدود شونده دارند . 1 تا 2 درصد از موارد حاد منجر به هپاتيت برق‌آسا ( فولمينانت ) مىگردد ، كه در 30 الى 50 % موارد منجر به مرگ مىشود . نوع مزمن هپاتيت B نيز از يك عفونت بدون علامت تا هپاتيت مزمن علامت‌دار ، سيروز و سرطان هپاتوسلولر متغيّر مىباشد . عفونت حاد و مزمن هپاتيت B منجر به مرگ‌ومير 500000 تا 200000 / 1 در سال مىشود . تاكنون يكى از علل شايع بروز كارسينوماى اوليه در كبد يك عفونت ويروسى است كه معمولا در اثر تزريق خون‌آلوده يا محصولات خون‌آلوده منتقل مىشود . سرايت بيمارى از راه دهان و يا مقاربت نيز امكان‌پذير است . اين هپاتيت در افراد هم‌جنس‌باز و معتادان مصرف‌كننده داروهاى وريدى بسيار شايع است . پزشكان ، دندانپزشكان و پرستاران و پرسنل شاغل در آزمايشگاه‌هاى بالينى و پاتولوژى در معرض خطر ابتلا به آن هستند . هپاتيت‌هاى A و B حدود 10 % تمام هپاتيت‌ها را شامل مىشود . بيمارانى كه مبتلا به هپاتيت مزمن هستند و ALT آن‌ها بطور پايدار نرمال است بايد تحت نظر بوده در صورت افزايش ALT درمان آن‌ها شروع شود . درمان در بيمارانى كه مبتلا به عفونت HBV ، و پلىآرتريت نودوزا ( PAN ) هستند نيز توصيه مىشود . در بيمارانى كه هپاتيت مزمن B و HbeAg منفى دارند بايد درمان سريعا شروع شود . پيگيرى طولانىمدت بيماران مبتلا به هپاتيت B مزمن كه تحت درمان با اينترفرون آلفا قرار گرفته‌اند و HdeAg Seroeonversion در آن‌ها ايجاد شده ، نشان داده است كه 71 % اين بيماران به مرور زمان HbsAg منفى شده‌اند از نظر ما داروهاى ضد هپاتيت از قبيل اينترفرون آلفا كه نسبت به آنالوگ‌هاى نوكلئوزيدى برترى دارند و داميوودين و انتكاوير و آدفووير هركدام داراى مزيت‌ها و نقاصان‌هايى هستند كه در مجموع داراى عوارض جانبى بوده و گاه مواجه با مقاومت دارويى در بدن بيمار مىشوند . از